Het incident met de spionnen is een van de bekendste verhalen in de Tora en er wordt veel gediscussieerd over hoe zulke grote mannen zo'n vreselijke zonde konden begaan. Een ander zeer belangrijk aspect van deze episode is het handelen van de rechtvaardige mannen in hun pogingen om niet mee te doen aan de zonde. De Tora vertelt ons dat Mozes, nadat hij de spionnen naar het land Isra\u00ebl had gestuurd, zijn meest nabije leerling een andere naam gaf (1). Tot dan toe stond hij bekend als 'Hoshea', maar nu voegde Mozes er een '\u2018yud<\/em>\u2018' om de naam 'Yehoshua' (Joshua in het Engels) te vormen. Rashi legt uit dat Mozes bad dat Jozua gered zou worden van de beproeving die het verblijf bij de spionnen met zich meebracht \u2013 dit gebed manifesteerde zich in het toevoegen van een yud <\/em>naar zijn naam. Een paar verzen later zinspeelt de Tora op het feit dat, terwijl hij in Isra\u00ebl was, een andere spion, Kalev, zich van de groep afscheidde en naar Chevron ging om te bidden voor bescherming tegen het plan van de spionnen.(2)<\/p>\n\n\n\n De Ben Ish Chai(3) en Maskil leDavid(4) vragen zich beiden af waarom deze gebeden een bekend axioma lijken tegen te spreken, namelijk dat 'alles in de handen van de hemel is, behalve de vrees voor de hemel'. Dit betekent dat het enige dat volledig in de hand van de mens ligt, het vermogen is om te kiezen tussen goed en kwaad. Bidden voor zaken die buiten onze controle liggen, zoals gezondheid en levensonderhoud, kan zeer nuttig zijn, omdat die zaken volledig afhankelijk zijn van de goddelijke voorzienigheid. Bidden om niet te zondigen lijkt echter geen enkel nut te hebben, omdat God niet bepaalt of we zondigen \u2013 dat ligt volledig in onze handen. Bijgevolg is het zeer moeilijk te begrijpen waarom Mozes voor Jozua bad en waarom Kalev voor zichzelf bad om niet te zondigen \u2013 of ze zouden zondigen of niet, hing niet af van God, maar van hun eigen vrije wil!<\/p>\n\n\n\n De Ben Ish Chai legt uit dat er twee verschillende manieren zijn waarop iemand tot een zonde kan komen. De eerste is wanneer hij zich er volledig van bewust is dat een bepaalde handeling verboden is, maar hij er desondanks voor kiest om deze te verrichten, terwijl hij zich er terdege van bewust is dat hij zondigt. De tweede is wanneer zijn yetzer hara<\/em> (Een kwade neiging) vertroebelt zijn oordeel en overtuigt hem ervan dat deze daad geoorloofd is, waardoor hij zichzelf wijsmaakt dat hij helemaal niet zondigt.<\/p>\n\n\n\n Het principe dat de vreze des hemels volledig in onze eigen handen ligt, geldt alleen voor de eerste vorm van zonde, waarbij iemand er absoluut zeker van is dat handelen op die manier een zonde is. In dit geval heeft het geen zin om God te vragen hem ervan te weerhouden deze zonde te begaan; het ligt puur in zijn eigen handen en God kan zijn vrije wil niet veranderen.<\/p>\n\n\n\n Dit is echter niet het geval bij de tweede vorm van uitdaging, waarbij iemand oprecht gelooft dat hij niet zondigt. De belangrijkste factor die hem in zo'n geval tot zonde aanzet, is een gebrek aan duidelijkheid over de juiste handelwijze. Dit ligt niet volledig in iemands vrije wil. Wanneer iemand het juiste wil doen, maar het risico loopt verleid te worden door zijn yetzer hara<\/em> Hij kan zich tot God wenden om hem te helpen en niet verblind te raken door diens rationalisaties. Daarom is het in deze situatie nuttig om tot God te bidden.<\/p>\n\n\n\n De Ben Ish Chai legt verder uit dat Jozua en Kalev geconfronteerd werden met een tweede vorm van uitdaging waarbij gebed uitkomst kan bieden. De spionnen waren nobele mensen en spraken niet opzettelijk kwaad over het land zonder hun gedrag te rechtvaardigen. De Ben Ish Chai biedt een nieuwe verklaring voor hun motivaties: ze waren van mening dat als ze het Joodse volk zouden vertellen over de grote welvaart van het land Isra\u00ebl, ze het land zouden binnengaan met onzuivere motieven van materieel gewin in plaats van puur uit gehoorzaamheid aan Gods gebod. Daarom besloten ze kwaad over het land te spreken in de hoop dat het Joodse volk het land desondanks zou willen binnengaan, met volkomen zuivere motieven, en zo een veel grotere beloning zou ontvangen.<\/p>\n\n\n\n In werkelijkheid was deze redenering echter het werk van de yetzer hara<\/em>\u2018pogingen om te voorkomen dat het volk het land \u00fcberhaupt zou binnengaan, zoals inderdaad gebeurde. Mozes bad voor Jozua dat hij beschermd zou worden tegen zulke rationalisaties die hem zouden doen geloven dat het een mitswa was om slecht over het land te spreken!(5) Evenzo bad Kalev dat hij de helderheid van geest zou behouden die hem zou behoeden voor de greep van de yetzer hara<\/em>.<\/p>\n\n\n\n We hebben gezien dat er twee manieren zijn waarop iemand tot zonde kan komen: door bewust te zondigen of door misleid te worden door de yetzer hara<\/em> dat hij helemaal niet zondigt. Het lijkt erop dat de grootste uitdaging veruit de dreiging is om misleid te worden en te denken dat men helemaal niet zondigt. De Nefesh HaChaim schrijft dat een gebrek aan duidelijkheid over de vraag of we een mitswa doen of zondigen, zijn oorsprong vindt in de allereerste zonde \u2013 die van Adam. V\u00f3\u00f3r de zonde had Adam volkomen duidelijkheid over wat goed en kwaad was; in zijn ogen was het begaan van een zonde net zo schadelijk als je hand in het vuur steken. Toen hij at van de boom van de kennis van goed en kwaad, bracht hij een mengeling van goed en kwaad in zich. Het gevolg hiervan was dat hij die grote helderheid over de aard van het kwaad verloor, tot het punt dat nu zijn yetzer hara<\/em> Dit zou hem in verwarring kunnen brengen over wat goed en kwaad is. Dit is ook de betekenis achter die Gemara die stelt dat wanneer iemand dezelfde zonde tweemaal begaat, deze in zijn ogen toelaatbaar wordt. Van Rav Yisroel Salanter wordt gezegd dat hij heeft opgemerkt dat wanneer hij de zonde een derde keer begaat, deze in zijn ogen een mitswa wordt! Dit is de yetzer hara<\/em>\u2018Zijn methode om hem op het verkeerde pad te houden, is dat hij zijn gedrag rechtvaardigt als iets dat toelaatbaar en zelfs wenselijk is!<\/p>\n\n\n\n De auteur van Tanya doet een fascinerende observatie die hier relevant voor is: hij schrijft dat als iemand een Jood die de Thora naleeft geld zou aanbieden om openlijk een zonde te begaan, deze dat niet zou doen, omdat hij intellectueel begrijpt dat de geestelijke schade die de zonde aanricht zwaarder weegt dan enig materieel voordeel. En toch zondigt iemand zonder enig financieel voordeel, omdat hij zichzelf ervan overtuigt dat hij in werkelijkheid niet zondigt.<\/p>\n\n\n\n Uit de uitleg van de Ben Ish Chai leren we dat, met betrekking tot de uitdaging om door de misleid te worden yetzer hara<\/em>, Gebed is een zeer nuttig en noodzakelijk wapen. yetzer hara<\/em> Hij probeert ons voortdurend te misleiden en tot zonde aan te zetten, en we moeten constant waakzaam blijven om niet in de val van rationalisaties te lopen. Naast een consistente methode van zelfanalyse is het belangrijkste middel om helderheid te verkrijgen, te bidden dat God ons helpt onze ogen te openen en ons in staat stelt het ware pad van de goddelijke dienst te volgen.<\/p>\n\n\n\n Door Rabbijn Yehonasan Gefen<\/strong><\/p>\n\n\n\n Opmerkingen:<\/p>\n\n\n\n WEKELIJKSE TORAH PORTIE<\/strong>,<\/p>\n\n\n\n\n
\n