<\/p>\n\n\n\n
\u05d1\u05e1\"\u05d3<\/strong><\/p>\n\n\n\n De wijzen vertellen ons dat Bileam over ongelooflijke profetische gaven beschikte, die in sommige opzichten zelfs groter waren dan die van Mozes. Tegelijkertijd bezat hij echter ook talrijke slechte karaktertrekken. Hoe kunnen deze twee tegenstrijdige factoren in \u00e9\u00e9n man samenkomen?<\/p>\n\n\n\n Het antwoord is dat Bileam nooit heeft gewerkt om zijn niveau te bereiken. In tegenstelling tot de Joodse profeten, die de hoogste niveaus van rechtschapenheid moesten bereiken om profetisch te kunnen spreken, ontving Bileam zijn profetische gaven zonder ze te hebben verdiend. Hij kende de waarheid, namelijk dat de God van de Joden de enige ware God was en dat het naleven van de Torah de ultieme beloning zou opleveren, maar hij internaliseerde deze waarheden nooit en was daarom niet in staat zijn daden in overeenstemming te brengen met zijn intellectuele inzicht.<\/p>\n\n\n\n Uit zijn zegeningen aan het Joodse volk blijkt echter dat hij hoopte de geestelijke beloning te verkrijgen die de rechtvaardigen te wachten staat. In zijn eerste reeks zegeningen uitte hij deze wens: "Moge mijn ziel sterven zoals de rechtvaardigen sterven, en moge mijn einde zijn zoals het zijne." (1) De Ohr HaChaim schrijft dat Bileam niet simpelweg hoopte op een beloning zonder een rechtvaardige daad te hebben verricht, maar dat hij van plan was "dat hij, wanneer de dag van zijn dood zou aanbreken, zijn slechte wegen zou verbeteren... hij verlangde ernaar dat hij op het moment van zijn dood zou doen..." teshuva<\/em> (bekeer je) en wees zoals de rechtvaardigen der volken.\u201d Bileam besefte dat hij een leven van leugen leidde en dat hij in het hiernamaals zou lijden, daarom wilde hij zich bekeren. teshuva<\/em>, maar pas aan het einde van zijn leven.<\/p>\n\n\n\n De Ohr Hachaim vervolgt met een opmerkelijke observatie. "Evenzo heb ik slechte mensen gezien die mij vertelden dat als ze zeker zouden zijn dat als ze dat deden..." teshuva<\/em> en zouden dan onmiddellijk sterven, dat ze dat zouden doen, maar ze weten dat ze hun niet zouden kunnen volhouden. teshuva<\/em> voor een langere periode, omdat de dwaze en oude koning (de yetzer hara<\/em>, de kwade neiging) beheerst hen.\u201d(2)<\/p>\n\n\n\n Deze mensen, zoals Bileam, kenden de waarheid, maar waren niet bereid ernaar te leven; ze waren alleen bereid ervoor te sterven. Zo'n houding lijkt erg dwaas, maar op een bepaalde manier kan ze iedereen be\u00efnvloeden. Rav Chaim Shmuelevitz illustreert dit punt (3): Hij citeert een midrasj die de momenten v\u00f3\u00f3r de splitsing van de\u00a0Yam Suf<\/em>\u00a0(Zee van Riet): Het vertelt ons dat toen het Joodse volk aan zee was, elke stam met de andere ruzie maakte over wie als eerste de zee in mocht gaan. Niemand wilde de eerste noodlottige stappen zetten, totdat Nachshon ben Amminadav als eerste de zee in stapte.(4) Rav Shmuelevitz vraagt zich af: hoe kan het dat niemand de zee in wilde stappen? Door de geschiedenis heen zijn Joden bereid geweest hun leven en dat van hun kinderen op te offeren ter wille van...\u00a0Kiddush Hashem<\/em>\u00a0(heiliging van Gods naam), hoe is het mogelijk dat de generatie die de grote wonderen van de Exodus zag, niet in staat was hetzelfde offer te brengen?<\/p>\n\n\n\n Hij antwoordt dat als hun was bevolen de zee in te gaan om hun leven op te offeren, ze dat graag zouden hebben gedaan, maar dat was in dit geval niet de beproeving. Integendeel, "hun was bevolen de zee in te gaan om gered te worden, erin te springen om te leven." De taak bij de zee was niet om voor God te sterven, maar om voor Hem te leven. Het is veel gemakkelijker om je leven voor God op te offeren en dan vrijgesteld te zijn van de mitswot, dan in leven te blijven en de uitdagingen van het leven aan te gaan.<\/p>\n\n\n\n Hoe is dit principe relevant voor ons? Rav Noach Weinberg, zaliger nagedachtenis, zei dat er een fundamentele vraag is die iedereen zichzelf zou moeten stellen: 'Waar leef ik voor, wat is het doel van mijn leven?' Dit is geen gemakkelijke vraag om oprecht te beantwoorden \u2013 iemand kan erkennen dat het doel van het leven is om verbinding te maken met de Schepper, maar dit kan een vaag concept zijn \u2013 er zijn veel verschillende manieren om dit te doen, en het is niet zo eenvoudig om een specifiek antwoord te vinden dat past bij ieders unieke situatie en sterke punten. Rav Weinberg gaf een suggestie die kan helpen om het iets minder abstract te maken. Iemand zou moeten bedenken waarvoor hij bereid zou zijn te sterven. Vervolgens zou hij tegen zichzelf moeten zeggen: 'Daarvoor wil ik leven.'\u2018<\/p>\n\n\n\n Een goed voorbeeld hiervan is ouderschap; we zouden allemaal ons leven voor onze kinderen over hebben, maar besteden we wel genoeg tijd en energie aan het leven voor hen? Er was eens een man die lange uren werkte om zijn gezin te onderhouden. Hij werkte zelfs op zondag. Elke week vroeg zijn zoon hem of hij tijd had om op zondag met hem te spelen, maar zijn vader antwoordde steevast dat hij moest werken. Op een week vroeg de wanhopige zoon aan zijn vader: "Papa, hoeveel verdien je op zondag?" De verbaasde vader antwoordde, waarop de zoon aanbood hem zijn normale salaris te betalen, zodat hij tijd met zijn zoon kon doorbrengen! Dit verhaal bevat een trieste ironie; de hele reden dat de vader zo hard werkte, was om zijn kinderen een goed leven te geven, maar hij raakte zo verstrikt in zijn werk dat hij het punt uit het oog verloor: hij was geen vader voor zijn zoon.<\/p>\n\n\n\n Een ander voorbeeld hiervan is onze houding ten opzichte van het Joodse volk. Veel Joden zouden bereid zijn hun leven te geven voor het Joodse volk als zij bedreigd zouden worden met fysieke of geestelijke vernietiging. Maar zijn wij bereid om voor het Joodse volk te leven? Besteden we tijd aan het helpen van onze mede-Jood in nood? Er zijn duizenden Joden die niet genoeg te eten hebben en miljoenen die geen idee hebben waar het Jodendom over gaat. Maken we tijd vrij in ons drukke leven om hen te helpen? Rav Avraham Pam benadrukt dit punt in zijn voorwoord bij de biografie van Irving Bunim. t\"l<\/em>.<\/p>\n\n\n\n \u201cWe horen tegenwoordig zoveel praten over het liefhebben van je mede-Jood, maar als je de ware betekenis van deze woorden wilt kennen, vertaald naar daden, lees dan de hoofdstukken in dit boek over de reddingspogingen van Vaad Hatzala, onder leiding van Reb Aron, Rav Kalmanowitz en Irving Bunim. Deze mannen, samen met de Sternbuchs in Zwitserland en Rav Michoel Ber Weissmandel in Slowakije, kenden geen grenzen in hun vastberadenheid om hemel en aarde te bewegen om levens te redden en lijden te verlichten. Lees het! Het zal je ontroeren. Het zal je inspireren. Het zal je een dieper inzicht geven in de verantwoordelijkheid voor Klal Yisroel<\/em> \u2026Maar het kan je ook verontrusten, want het kan aanzetten tot een pijnlijke zelfreflectie. Hebben we toen wel echt alles gedaan wat we konden om levens te redden, of doen we vandaag de dag wel genoeg om te reageren op de schreeuwerige, wanhopige noden van Klal Yisroel in deze generatie(5)?\u201d<\/p>\n\n\n\n We leven in een tijd waarin het Joodse volk ons nodig heeft, maar het heeft ons niet nodig om te sterven.\u00a0Kiddush HaShem<\/em>\u00a0(heiliging van Gods naam), in plaats van ernaar te leven. Bileam wordt beschreven als een slecht mens, ondanks zijn profetie. Hij wist wat God van hem wilde, maar hij was niet bereid ernaar te leven, alleen maar om erdoor te sterven. Wij weten beter dan Bileam, wij zijn bereid om voor God te leven, maar soms zien we door de bomen het bos niet meer en vergeten we het uiteindelijke doel. Door zo nu en dan te overdenken waarvoor we bereid zouden zijn te sterven, kunnen we onszelf eraan herinneren waarvoor we zouden moeten leven. En wat is de beloning voor het 'leven' voor God?<\/p>\n\n\n\n Bij de Yam Suf wilde niemand naar binnen totdat Nachshon ben Amminadav naar binnen ging; hij was bereid voor God te leven. De Midrasj vertelt dat het door deze daad was dat de stam Juda het verdiende om het toekomstige koningschap over het Joodse volk te erven (6). Rav Shmuelevitz beschrijft de betekenis van dit moment: "Op dat moment voelde de stam Juda zich verantwoordelijk voor heel Isra\u00ebl om te doen wat van hen werd verwacht, en door dit gevoel werden zij verheven en groter dan heel Isra\u00ebl, en werden zij vervuld met kracht en macht om de zee over te steken alsof die volkomen droog was, en daardoor verdiende Juda het koningschap (7). Ook wij kunnen grootheid verdienen als we leren van Nachshons les en voor God leven.".<\/p>\n\n\n\n Door Rabbijn Yehonasan Gefen<\/strong><\/p>\n\n\n\n Opmerkingen<\/strong><\/p>\n\n\n\n WEKELIJKSE TORAH PORTIE<\/strong>,<\/p>\n\n\n\n Het leidende licht<\/a> <\/p>\n\n\n\nBalak (Numeri 22:2-25:9<\/a>\u00a0)<\/h2>\n\n\n\n
\n
door Rabbi Yehonasan Gefen<\/a><\/strong><\/p>\n\n\n\n