\u05d1\u05e1\"\u05d3<\/strong><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Een van de grootste misvattingen over Gods geboden is het idee dat Hij van mensen vraagt wat ze niet kunnen. De Torah leert echter precies het tegenovergestelde. God gebiedt nooit het onmogelijke. Hij kent de mensen die Hij geschapen heeft en vraagt alleen wat binnen hun mogelijkheden ligt.<\/p>\n\n\n\n Dit is niet zomaar een geruststellende gedachte, het is een van de fundamentele principes van het jodendom.<\/p>\n\n\n\n Terwijl Mozes de Isra\u00eblieten toespreekt voordat ze het Beloofde Land binnengaan, verklaart God:<\/p>\n\n\n\n \u201cWant dit gebod dat ik u heden geef, is niet te moeilijk voor u, noch is het ver weg.\u201d De Torah vervolgt:<\/p>\n\n\n\n \u201cHet is niet in de hemel dat u zou zeggen: \u2018Wie zal voor ons naar de hemel opstijgen en het ons brengen, zodat wij het kunnen horen en ernaar kunnen handelen?\u2019 Het is ook niet aan de overkant van de zee dat u zou zeggen: \u2018Wie zal voor ons de zee oversteken en het ons brengen, zodat wij het kunnen horen en ernaar kunnen handelen?\u2019 Maar het woord is u zeer nabij, in uw mond en in uw hart, zodat u ernaar kunt handelen.\u201d De boodschap is onmiskenbaar: Gods geboden zijn niet verborgen, onbereikbaar of boven het menselijk vermogen. Ze zijn toegankelijk en bedoeld om nageleefd te worden.<\/p>\n\n\n\n De klassieke Joodse commentatoren leggen deze verzen op verschillende manieren uit, maar ze komen allemaal tot dezelfde conclusie: Gods geboden zijn voor de mens haalbaar.<\/p>\n\n\n\n Ibn Ezra<\/strong> legt uit dat de geboden betrekking hebben op de drie essenti\u00eble dimensies van het menselijk leven: denken, spreken en handelen. God gebiedt alleen datgene wat mensen kunnen nakomen.<\/p>\n\n\n\n Rabbeinu Bachya<\/strong> Er wordt opgemerkt dat de Tora spreekt over "je mond", "je hart" en "het doen". Sommige geboden worden vervuld door gesproken woord, andere door het hart, en weer andere door fysieke handelingen. Samen omvatten ze het hele religieuze leven.<\/p>\n\n\n\n Nachmanides (Ramban)<\/strong> interpreteert deze verzen voornamelijk als verwijzingen naar teshuvah<\/em> (bekering). Terugkeren tot God is geen onmogelijke taak die vereist dat iemand naar de hemel opstijgt of de zee oversteekt. Het vereist slechts een oprecht hart en een eerlijke bekentenis. Bekering is overal mogelijk.<\/p>\n\n\n\n Rashi<\/strong> Hij legt uit dat de Tora nabij is omdat God zowel de geschreven als de mondelinge Tora heeft gegeven, waardoor Zijn instructies begrijpelijk en toegankelijk zijn.<\/p>\n\n\n\n Rabbi Adin Steinsaltz<\/strong> Het benadrukt eveneens dat de Tora noch te verheven, noch te ver weg is. De woorden ervan zijn in onze mond om te spreken en in ons hart om te begrijpen, waardoor we Gods geboden kunnen naleven.<\/p>\n\n\n\n Uit deze verzen leiden de rabbijnen een breder theologisch principe af: God vraagt van Zijn schepselen niet meer dan zij kunnen geven.<\/p>\n\n\n\n Maimonides (Rambam) illustreert dit principe concreet in zijn bespreking van de Noachitische wetgeving. Misjneh Tora<\/em>, Hilchot Melachim<\/em> In 10:1-2 oordeelt hij dat een Noachiet die onbewust een van de zeven Noachitische geboden overtreedt, is vrijgesteld van straf \u2013 met als enige uitzondering doodslag, waarbij de rechtbank de executie nog steeds achterhoudt, ook al zijn de automatische mechanismen van bloedwraak en asiel in een vluchtstad niet langer van toepassing. Maar deze mildheid is voorbehouden aan een oprechte vergissing die zonder enige aanwijzing van schuldige opzet is begaan \u2013 zoals wanneer een man met een vrouw slaapt in de overtuiging dat zij zijn eigen vrouw is. Rambam trekt zorgvuldig de grens: als de persoon de basisfeiten van de situatie kende, maar zich er simpelweg niet van bewust was, of zich vergiste, dat de handeling verboden was, wordt hij behandeld alsof hij opzettelijk gezondigd heeft, \u201cwant hij had de verplichtingen die op hem rustten moeten leren kennen en heeft dat niet gedaan.\u201d Onwetendheid van de wet zelf is niet de vorm van onschuld die de wet beschermt \u2013 alleen onwetendheid van de feiten wel.<\/p>\n\n\n\n Rambam gaat nog verder: een Noachiet die door een ander gedwongen wordt een van zijn geboden te overtreden \u2013 zelfs het verbod op afgoderij \u2013 mag de overtreding begaan in plaats van ter dood te worden gebracht, aangezien Noachieten, in tegenstelling tot Joden, niet de opdracht hebben Gods naam te heiligen door middel van martelaarschap. En een minderjarige, een doofstomme of iemand die niet in staat is tot rationele besluitvorming, is helemaal niet aansprakelijk, aangezien geen van hen \u00fcberhaupt gebonden is aan geboden.<\/p>\n\n\n\n Hieruit komt een fijn afgestemde doctrine van verantwoordelijkheid naar voren: Gods wet is afgestemd op het werkelijke menselijke vermogen \u2014 feitelijke onwetendheid, externe dwang en de afwezigheid van een functionerende rationele wil zijn allemaal gronden voor vrijstelling, terwijl opzettelijke onwetendheid van de wet die men verplicht was te leren, dat niet is. Dezelfde gevoeligheid is in meer algemene vorm terug te vinden in de Talmoed:<\/p>\n\n\n\n \u201cDe Heilige, geprezen zij Hij, stelt geen onredelijke eisen aan Zijn schepselen.\u201d De Joodse wet erkent ook het volgende principe:<\/p>\n\n\n\n Ones Rachmana Patrei<\/em> \u2014 \u201cDe Barmhartige maakt een uitzondering voor iemand die door omstandigheden buiten zijn macht verhinderd wordt.\u201d<\/p>\n\n\n\n Met andere woorden: wanneer iemand werkelijk niet in staat is een gebod na te leven, houdt God die persoon niet verantwoordelijk voor wat onmogelijk was.<\/p>\n\n\n\n Dit principe weerspiegelt Gods rechtvaardigheid en Zijn barmhartigheid.<\/p>\n\n\n\n Absoluut niet.<\/p>\n\n\n\n Het jodendom heeft nooit geleerd dat mensen perfect zijn.<\/p>\n\n\n\n Mensen falen. Ze maken fouten. Juist daarom biedt de Torah de weg van teshuvah<\/em> (bekering), vergeving en \u2013 in de tijd van de Tempel \u2013 het offerstelsel.<\/p>\n\n\n\n De vraag is niet of iemand een foutloos leven leidt.<\/p>\n\n\n\n De vraag is of iemand oprecht God wil dienen en tot Hem terugkeert na een misstap.<\/p>\n\n\n\n Er is een fundamenteel verschil tussen zeggen dat mensen soms falen en zeggen dat Gods geboden onmogelijk na te leven zijn.<\/p>\n\n\n\n Hier stuiten we op een belangrijk verschil tussen het klassieke jodendom en een opvatting die in veel christelijke theologie voorkomt: het idee dat mensen in principe niet in staat zijn om rechtvaardigheid voor God te bereiken door gehoorzaamheid aan Zijn geboden en oprecht berouw \u2013 dat een vorm van falen onvermijdelijk is en dat dit falen de weg van de Tora en teshuvah (bekering) als middel om gerechtvaardigd voor God te staan, permanent uitsluit. Volgens deze opvatting kan alleen geloof in een externe verzoening de kloof overbruggen die menselijke inspanningen, hoe oprecht ook, nooit op eigen kracht kunnen dichten.<\/p>\n\n\n\n Maar deze bewering berust op een premisse die de Tora zelf verwerpt. Gods geboden zijn "niet te moeilijk" \u2013 niet omdat mensen nooit falen, maar omdat het pad dat Hij heeft gegeven een weg terug biedt wanneer ze falen. Zoals Ramban leert, verwijst de "nabijheid" die in deze verzen wordt beschreven bovenal naar teshuvah: een oprecht hart en een eerlijke terugkeer, altijd en overal mogelijk, zonder dat daarvoor een hemelvaart of een oversteek nodig is. Falen is volgens de Joodse opvatting geen permanente diskwalificatie. Het is juist de aanleiding voor teshuvah. Iemand die struikelt en terugkeert, heeft niet bewezen dat de geboden onmogelijk zijn; hij heeft precies gedaan wat God van hem vraagt \u2013 onvolmaakte gehoorzaamheid gekoppeld aan een oprechte terugkeer.<\/p>\n\n\n\n Beweren dat mensen niet gerechtvaardigd kunnen worden door het naleven van mitswot en berouw, is iets beweren wat de Tora zelf expliciet ontkent. De geboden zijn gegeven om nageleefd te worden door echte mensen, die falen en zich bekeren, niet door wezens die niet in staat zijn te falen.<\/p>\n\n\n\n Dit principe is zeer bemoedigend voor de kinderen van Noach.<\/p>\n\n\n\n De zeven Noachitische wetten maken deel uit van dezelfde Thora die God via Mozes op de berg Sina\u00ef heeft gegeven.<\/p>\n\n\n\n Als God tegen Isra\u00ebl zegt dat Zijn geboden niet boven het menselijk vermogen liggen, dan mogen niet-Joden er ook op vertrouwen dat de Zeven Noachitische Wetten bedoeld zijn om nageleefd te worden en binnen het menselijk vermogen liggen.<\/p>\n\n\n\n Dit betekent niet dat het perfect is.<\/p>\n\n\n\n Zelfs binnen de 613 geboden is niet elk gebod van toepassing op elke Jood. Sommige gelden alleen voor priesters, sommige alleen voor koningen, sommige alleen voor mannen of vrouwen, en vele alleen zolang de Tempel er nog stond.<\/p>\n\n\n\n God verwacht nooit dat iemand iets doet wat hij of zij werkelijk niet kan.<\/p>\n\n\n\n Hij verwacht dat ze trouw blijven in wat ze kunnen doen.<\/p>\n\n\n\n Het verhaal van Naaman illustreert dit principe op prachtige wijze.<\/p>\n\n\n\n Naaman, de bevelhebber van het Syrische leger, leed aan lepra. De profeet Elisa droeg hem op zeven keer in de Jordaan te baden.<\/p>\n\n\n\n Aanvankelijk was Naaman beledigd door zo'n eenvoudig bevel. Zijn dienaren zeiden:<\/p>\n\n\n\n \u201cAls de profeet je had opgedragen iets groots te doen, zou je het dan niet gedaan hebben? Hoeveel te meer dan wanneer hij slechts zegt: \u2018Was je, en word rein\u2019?\u201d Naaman gehoorzaamde en werd genezen.<\/p>\n\n\n\n Daarna bekende hij:<\/p>\n\n\n\n \u201cNu weet ik dat er geen God is op de hele aarde, behalve in Isra\u00ebl.\u201d Vervolgens stelde hij Elisa een opmerkelijke vraag.<\/p>\n\n\n\n Als officier in dienst van de koning van Aram moest hij zijn meester vergezellen naar de tempel van Rimmon, waar de koning op hem leunde terwijl hij boog. Hoewel Naaman zelf niet langer in Rimmon geloofde, vereisten zijn offici\u00eble taken zijn fysieke aanwezigheid.<\/p>\n\n\n\n Daarom vroeg hij:<\/p>\n\n\n\n \u201cMoge de HEER uw dienaar in deze ene zaak vergeven\u2026\u201d Elisa antwoordde eenvoudigweg:<\/p>\n\n\n\n \u201cGa in vrede.\u201d Naamans hart behoorde volledig toe aan de God van Isra\u00ebl. God kende zijn omstandigheden.<\/p>\n\n\n\n Wederom zien we hetzelfde Bijbelse principe: God weet waartoe een mens werkelijk in staat is en oordeelt mensen met volkomen rechtvaardigheid en barmhartigheid.<\/p>\n\n\n\n De boodschap van Deuteronomium 30 is zowel eenvoudig als diepgaand.<\/p>\n\n\n\n God heeft Zijn wil niet verborgen in de hemel of aan de andere kant van de zee.<\/p>\n\n\n\n Hij bracht het dichterbij.<\/p>\n\n\n\n De rabbijnen begrepen dit steevast zo dat God nooit het onmogelijke gebiedt. Hij stelt geen onredelijke eisen, noch houdt Hij mensen verantwoordelijk voor wat hun vermogen te boven gaat.<\/p>\n\n\n\n Voor de kinderen van Noach zou dit een bron van grote bemoediging moeten zijn.<\/p>\n\n\n\n God eist geen perfectie.<\/p>\n\n\n\n Hij vraagt om trouw.<\/p>\n\n\n\n Wanneer we falen, roept Hij ons op \u2013 niet om te wanhopen \u2013 maar om tot Hem terug te keren, ons te bekeren en Zijn wegen te blijven bewandelen.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Angelique Sijbolts<\/strong> Sbronnen<\/strong><\/p>\n\n\n\n Tanakh<\/strong><\/p>\n\n\n\n Klassieke Joodse commentaren<\/strong><\/p>\n\n\n\n Rabbijnse literatuur<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u00a0<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u05d1\u05e1”\u05d3 A THOUGHT ABOUT\u00a0PARSHAT\u00a0NITZAVIM – VAYEILECH 5786 One of the greatest misconceptions about G-d’s commandments is the idea that He asks human beings to do what they are incapable of doing. Yet the Torah teaches exactly the opposite. G-d never commands the impossible. He knows the people He created and asks only what lies within […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":24946,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":"[]"},"categories":[3,4],"tags":[],"class_list":["post-24945","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-a-thought-about-the-parshah","category-answers-for-christians"],"acf":[],"yoast_head":"\nEEN GEDACHTE OVER\u00a0PARSHAT<\/a>\u00a0<\/strong>NITZAVIM \u2013 VAYEILECH 5786<\/h2>\n\n\n\n
<\/h2>\n\n\n\n
De Torah is niet zo moeilijk.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
(Deuteronomium 30:11)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n\n
(Deuteronomium 30:12-14)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\nHoe de Joodse wijzen deze verzen begrepen<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Een fundamenteel rabbijns principe<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
(Babylonische Talmoed, Avodah Zarah 3a)<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\nBetekent dit dat mensen nooit zondigen?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Een contrast met een veelvoorkomende theologische bewering.<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Wat betekent dit voor de kinderen van Noach?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Naaman: een prachtig voorbeeld<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
(2 Koningen 5:13)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n\n
(2 Koningen 5:15)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n\n
(2 Koningen 5:18)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n\n
(2 Koningen 5:19)<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\nConclusie<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Met dank aan rabbijn Tani Burton voor de feedback<\/strong><\/p>\n\n\n\n\n
\n
\n
\u00a9 Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.
Onze blogs kunnen tekst\/quotes\/verwijzingen\/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org<\/a>, Aish.nl<\/a>, Sefaria.org<\/a>, Chabad.org<\/a>en\/of VraagNoah.org<\/a>die we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.<\/p>\n\n\n\n