בס"ד

Torah in je leven integreren door reflectie en conversatie kan een ongelooflijk leuke en boeiende ervaring zijn. Het is een ontdekkingsreis waarbij oude wijsheid en tijdloze leringen tot leven komen in onze dagelijkse ervaringen. Door reflectie hebben we de mogelijkheid om diep in het rijke tapijt van Tora te duiken en er diepgaande inzichten en lessen uit te halen die resoneren met ons moderne leven. De vreugde ligt in de 'aha'-momenten, die momenten waarop een Torah-vers of -verhaal plotseling verbonden is met onze persoonlijke uitdagingen, aspiraties en waarden. En wanneer we met anderen over Torah praten, wordt het een interactief onderzoek, waarbij verschillende perspectieven en interpretaties ons begrip vergroten. Deze dialogen wekken vaak opwinding en intellectuele nieuwsgierigheid op, waardoor het leerproces zowel plezierig als bevredigend wordt. Tora wordt een levendig en dynamisch deel van ons leven, dat niet alleen leiding biedt, maar ook een bron van eindeloze fascinatie, verbinding en groei.

OPMERKING: Voel je niet verplicht om elke bron door te nemen of alle vragen te beantwoorden - tenzij je dat wilt. Zelfs één bron of één vraag geeft je genoeg stof voor discussie en meditatie. Geniet ervan!

Enkele gedachten over Parshat Ha'azinu

“Zie, Ik ben de Ene, en er is geen God naast Mij. Ik dood en Ik breng tot leven, Ik verwond en Ik genees, en er is niemand die uit Mijn hand kan ontkomen.” (Deuteronomium 32:39)

Een van de meest fundamentele principes van het Noachitische geloof is het geloof in de ene God. Maar geloven dat er slechts één God is, houdt meer in dan alleen het juiste aantal goden noemen. Het betekent erkennen dat niets anders onafhankelijk van Hem macht bezit.

Tegen het einde van het Lied van Ha'azinu beschrijft Mozes hoe Israël deze waarheid op pijnlijke wijze onder ogen ziet. De dingen waarop ze hun vertrouwen hadden gesteld, bleken niet in staat de veiligheid te bieden die ze zochten. De buitenlandse mogendheden en goden tot wie ze zich wendden voor bescherming, konden hen niet redden. Denk aan de wereld van vandaag, op het moment dat ik dit schrijf. Juist op dat moment zegt God:

“Zie nu dat Ik, Ik ben Hij, en er is geen God naast Mij.”

Rabbi Samson Raphael Hirsch zt”l legt de dubbele uitdrukking “Ik, Ik ben Hij” uit als een verklaring dat God alleen absoluut is. Hij is van niets afhankelijk, terwijl alles van Hem afhankelijk is. Alles wat in het verleden bestond, kwam uiteindelijk van Hem, en daarom kan de toekomst, wanneer elke andere bron van vertrouwen is verdwenen, nog steeds van Hem komen.

Dit is wat de volgende woorden zo krachtig maakt:

“Ik breng ter dood en ik breng tot leven; ik verwond en ik zal genezen.”

Er is niet één macht verantwoordelijk voor het leven en een andere voor de dood; één bron van zegen en een andere tot wie we ons moeten wenden wanneer het leven pijnlijk wordt. De God die regeert wanneer het goed gaat, regeert ook wanneer het slecht gaat. Degene die de wond heeft toegelaten, blijft de bron waaruit genezing kan voortkomen.

Dit betekent niet dat we begrijpen waarom elke pijnlijke gebeurtenis plaatsvindt. Ha'azinu spreekt over de geschiedenis van Israël binnen een profetisch verhaal waarin de oorzaken van hun lijden zijn onthuld. We kunnen niet zomaar naar andermans ongeluk kijken – of zelfs naar ons eigen ongeluk – en beweren waarom God het heeft laten gebeuren.

Maar we kunnen wel iets leren over wat lijden níét betekent. Het betekent niet dat een onafhankelijke macht de controle over Gods wereld heeft overgenomen. Het betekent niet dat God ophoudt God te zijn. En het betekent niet dat er geen toekomst meer kan zijn omdat één pad naar de toekomst is verdwenen.

Dit is waar monotheïsme meer wordt dan alleen theologie.

De mens is van nature afhankelijk van de schepping. We hebben voedsel, geld, medicijnen, werk, overheden, gemeenschappen, familie en andere mensen nodig. Daar is niets mis mee. God heeft een wereld geschapen waarin we dingen bereiken door middel van gewone middelen, en er wordt van ons verwacht dat we die middelen verantwoordelijk gebruiken.

Het gevaar ontstaat wanneer we de middelen verwarren met de bron.

Een baan kan mijn levensonderhoud verschaffen, maar het is niet de ultieme bron van mijn toekomst. Een dokter kan genezing brengen, maar de dokter is niet de bron van het leven zelf. Een ander mens kan hulp, kansen, zekerheid of liefde bieden, maar geen enkel mens bezit een onafhankelijke kracht waarvan het bestaan zelf afhangt.

We kunnen dus intellectueel in één God geloven, terwijl we tegelijkertijd een praktische wereld opbouwen vol kleinere machten waarvan we denken dat alles ervan afhangt. Als ik dit verlies, ben ik verloren. Als deze persoon me niet kan helpen, is er geen oplossing. Als dit plan mislukt, is er geen andere weg voor mijn toekomst.

Ha'azinu betwist die aanname.

Rabbi Hirsch legt de laatste woorden van het vers uit—

“Er is niemand die uit Mijn hand kan redden”—

In het licht van Israëls poging om elders bescherming te zoeken, dacht Israël dat het zich door zich tot andere machten te wenden op de een of andere manier kon onttrekken aan Gods heerschappij en leiding. Uiteindelijk zou het ontdekken dat er buiten Zijn soevereiniteit geen uitweg is.

Voor een Noachiet is dit een van de diepste implicaties van het erkennen van de ene God. We moeten plannen maken, hard werken, deskundige hulp zoeken, relaties opbouwen, geld sparen, medicijnen gebruiken en alle legitieme middelen inzetten die ons ter beschikking staan. Maar van geen van deze dingen mag de last worden verwacht die alleen aan God toekomt.

Gemaakte dingen kunnen juist mislukken omdat ze gemaakt zijn.

God doet dat niet.

Dat onderscheid wordt vooral belangrijk wanneer iets waar we van afhankelijk waren plotseling wordt weggenomen. Het verlies kan oprecht pijnlijk zijn. Het kan ons leven ingrijpend veranderen. Geloof vereist niet dat we anders doen alsof. Maar hetgeen we verloren hebben, was nooit de uiteindelijke bron van wat erdoor voortkwam.

Als al het andere faalt, vraagt Ha'azinu ons te herinneren wat altijd al waar was:

Er is geen andere onafhankelijke bron voor ons bestaan, onze genezing of onze toekomst.

Denk nu na over de volgende vragen:

  1. Wat is het verschil tussen geloven dat er maar één God is en daadwerkelijk leven alsof alleen God over onafhankelijke macht beschikt?
  2. Welke legitieme vorm van zekerheid – geld, werk, een andere persoon, een instelling of iets anders – ben je het meest geneigd te verwarren met de bron van je zekerheid?
  3. Waarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen vertrouwen op God en weigeren de gewone middelen te gebruiken die Hij in de wereld heeft geschapen?
  4. Als een belangrijk plan of een belangrijke bron van steun mislukt, ervaar je dat dan als het verlies van één mogelijke weg of als het verlies van je hele toekomst?
  5. Hoe kunnen de woorden "Ik heb verwond en Ik zal genezen" het geloof versterken zonder dat we daardoor de indruk krijgen te weten waarom bepaalde mensen lijden?
  6. Wat zou er in je leven veranderen als je de dingen waarvan je afhankelijk bent, zou beschouwen als instrumenten in plaats van als ultieme bronnen?

Shabbat Shalom!

Door rabbijn Tani Burton

Meer shiurim van Rabbi Tani Burton

 © Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.