Shmot (Exodus 1:1-6:1)

Shemos, 2:4: “Zijn zus stond (titatsev) op afstand om te weten wat er met hem zou gebeuren.”
Misjna, Sotah, 9b: “…Miriam wachtte een uur op Mozes, zoals er staat: ‘zijn zus stond op afstand’, daarom wachtte Israël zeven dagen in de woestijn op haar, zoals er staat: ‘En het volk trok niet verder totdat Miriam was binnengebracht.1’”

Na de geboorte van Mozes verborg zijn moeder, Jocheved, hem drie maanden lang voor de Egyptenaren, die elk jongetje wilden doden. Na die tijd kon ze hem niet langer verborgen houden, dus legde ze hem in een mand en zette die in de Nijl. De Tora vertelt ons vervolgens dat Mozes' zus, Mirjam, bij de Nijl bleef staan om te zien wat er met Mozes zou gebeuren. De Gemara vermeldt dat ze hiervoor vele jaren later werd beloond in de vorm van een straf. tsoraat (een soort ziekte die niet meer bestaat) omdat ze negatief over Mozes had gesproken. Ze werd zeven dagen in quarantaine geplaatst, maar God gaf de mensen de opdracht om niet te reizen en zeven dagen op haar te wachten. Dit was een gelijke beloning voor het feit dat ze had afgewacht wat er met Mozes zou gebeuren.

De voor de hand liggende vraag die zich opdringt, is waarom het feit dat ze op Mozes wachtte zo'n prijzenswaardige daad was, terwijl ze blijkbaar alleen maar wilde zien wat er met hem zou gebeuren. Ze was wellicht gemotiveerd door nieuwsgierigheid of bezorgdheid, maar hoe dan ook, waarom was dit wachten zo bijzonder dat het hele volk zeven dagen in de woestijn op haar wachtte?

Om deze vraag te beantwoorden, is het allereerst nodig de achtergrond van dit moment te schetsen zoals beschreven in de Gemara.2. Mirjams vader, Amram, was de leider van het Joodse volk. Toen hij het decreet van de farao hoorde om alle jongetjes in de Nijl te gooien, besloot hij dat het beter was geen mannelijke kinderen te krijgen die toch gedood zouden worden. Daarom scheidde hij van zijn vrouw, Jocheved. De rest van het volk volgde zijn voorbeeld en elke man scheidde van zijn vrouw. Mirjam vertelde haar vader dat zijn decreet erger was dan dat van de farao, omdat dat alleen op de jongens gericht was, terwijl Amrams actie ook de geboorte van meisjes zou voorkomen. Amram luisterde naar het advies van zijn dochter en hertrouwde met Jocheved in een openbare ceremonie, zodat iedereen hem zou navolgen en zou hertrouwen met de vrouwen van wie ze gescheiden waren. Jocheved raakte al snel zwanger en toen Mozes geboren werd, werd het huis gevuld met licht. Amram kuste Mirjam op haar voorhoofd en zei tegen haar: 'Uw profetie is vervuld.' Toen Mozes echter in de Nijl werd geworpen, sloeg Amram Mirjam op haar voorhoofd en vroeg: 'En wat is er nu met jouw 'grote profetie' gebeurd?'

Op basis van deze achtergrond stelt Rabbi Yissachar Frand dat de beloning die Mirjam later ontving niet alleen was voor haar standvastige geloof (Emunah) en haar weigering om de hoop op te geven toen de situatie volkomen hopeloos leek. Het lijkt erop dat haar vasthoudendheid aan de hoop de sleutel was tot haar toekomstige beloning.

De Izhbitzer Rebbe3 Het drukt een prachtig idee uit dat het belang van hoop behouden aantoont. De wet is dat als iemand een voorwerp verliest en de hoop opgeeft het ooit nog terug te krijgen, het verloren is. (jaaa), De persoon die het voorwerp vindt, heeft het recht het te houden. Zolang iemand echter de hoop op het terugvinden van het verloren voorwerp niet heeft opgegeven, mag de vinder het niet houden. De Izhbitzer Rebbe legt uit dat iemands hoop het enige is dat hem met dat voorwerp verbindt. Hij is het kwijtgeraakt en kan het niet gebruiken, maar alleen zijn hoop bindt hem nog aan het voorwerp. Zodra iemand de hoop opgeeft, is elke band met het verloren voorwerp verbroken en kan de vinder het houden. De Izhbitzer Rebbe vervolgt dat dit de reden is waarom het zo destructief is om de hoop op te geven. Zoals Rabbi Frand uitlegt: "Wat de situatie ook is, zolang men de hoop levend houdt, blijft er een mogelijke genezing, een mogelijke verlossing of een mogelijke redding van de crisis. Men moet de hoop behouden om een kans te hebben die redding te zien uitkomen. Had Mirjam de hoop opgegeven, dan zou de laatste band met de toekomstige bevrijding van het Joodse volk verbroken zijn. Daarom was haar daad van geloof zo cruciaal.".

Het lijkt er inderdaad op dat Mirjams koppige weigering om de hoop op te geven een directe invloed had op de loop der gebeurtenissen die uiteindelijk tot Mozes' overleving leidden. Toen de dochter van de farao hem uit de rivier haalde, probeerde ze hem door niet-Joodse vrouwen te laten zogen, maar Mozes weigerde hun melk te drinken.4 Omdat Mirjam bleef toekijken, zag ze dat Mozes niet wilde drinken. Daarom benaderde ze de dochter van de farao en stelde voor dat een Joodse vrouw hem zou kunnen voeden. De dochter van de farao stemde toe, en Mirjam bracht Mozes' eigen moeder, Jocheved, om hem te voeden. Zo zien we dat Mirjams standvastigheid een cruciale rol speelde in de gebeurtenissen die leidden tot Mozes' overleving en opvoeding.

Het voorbeeld van Mirjam leert ons hoe belangrijk het is om standvastig te blijven in ons geloof (Emunah). Dit geldt zowel in algemene zin als op een meer persoonlijk niveau: in algemene zin leert het ons hoe belangrijk het is om te blijven geloven dat de Verlossing zal komen, zoals voorspeld door de profeten. Dit is niet zomaar een prijzenswaardige houding, zoals blijkt uit het feit dat de Rambam het opneemt in een van de dertien geloofsprincipes. (De Gemara)5 stelt dat een van de eerste vragen die iemand in het hiernamaals gesteld zal worden, is: '‘Tsipita LeYeshua'’ – had je de verlossing zien aankomen? De Smak6 Hij vraagt waarom dit zo belangrijk is, aangezien er geen expliciete mitswa is die de verlossing aankondigt. Hij legt uit dat het onderdeel is van de mitswa van geloof (Emunah), omdat daarin het geloof besloten ligt dat de wereld met een doel is geschapen en dat doel zal bereiken.

Dit idee is ook van toepassing op persoonlijk niveau: wanneer iemand zich in een situatie bevindt waarin weinig hoop lijkt te bestaan, kan het verhaal van Mirjam en Mozes hem eraan herinneren dat er vele manieren zijn waarop God ons kan redden uit de ogenschijnlijk meest hopeloze situaties.

WEKELIJKSE TORAH PORTIE,

Het leidende licht
door Rabbi Yehonasan Gefen

Opmerkingen

  1. Smak, Mitzva 1.
  2. Bamidbar, 12:15.
  3. Sotah, 12b-13a.
  4. Geciteerd door Rav Frand.
  5. Shemos, 2:7, Rashi, Dh: Min haivriyot
  6. Sjabbat, 31a.

Lees meer van dit Aish.com artikel

© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.