בס"ד

In het boek Exodus (7:14-15) geeft de Schepper Mozes de opdracht om op een missie te gaan met een precieze timing en locatie: "Ga 's morgens naar Farao; zie, hij gaat naar het water, en u zult hem ontmoeten aan de oever van de Nijl." Rashi legt de verborgen reden achter deze vroege ontmoeting uit: Farao deed zich voor als een god en beweerde dat hij als goddelijk wezen geen fysiologische behoeften had zoals vlees en bloed. Om deze leugen in stand te houden, stond Farao vroeg op om in het geheim, ongezien door iemand gezien, naar de Nijl te gaan om daar zijn behoefte te doen. Farao wist heel goed dat hij slechts van vlees en bloed was, maar toch verzon hij valse mythen en verspreidde die zodat zijn volk hem blindelings zou volgen.

Waarom koos God ervoor om Mozes juist op dit moment naar deze plek te sturen?


Het bevel aan Mozes was bedoeld als een rechtstreekse ontmoeting op het meest gênante moment van de farao en was erop gericht het masker van leugens te verbrijzelen en hem duidelijk te maken dat zijn geheim was onthuld en bekend. De Nijl was het symbool van de macht van Egypte en hun belangrijkste godheid. Mozes' boodschap aan de farao was helder: "U probeert uw menselijkheid te verbergen in de Nijl, maar zie, Ik sla het water met de staf en verander het in bloed." God strafte hem expliciet voor zijn bewering van zelfschepping (Ezechiël 29:3). Hiermee werd bewezen dat de farao geen god is en de Nijl geen onafhankelijke machtsbron; beide zijn geschapen wezens.


Voor de kinderen van Noach is het verbod op afgoderij het eerste en meest fundamentele gebod. Het was noodzakelijk om Farao's morele en religieuze autoriteit, zowel in zijn eigen ogen als in die van zijn volk, te ondermijnen om de weg vrij te maken voor geloof in één God. Naar de Nijl gaan in de ochtend was een daad van ontmythologisering – het wegnemen van de sluier van Farao's grote leugen. Wanneer de zwakte van de valse 'god' en de volstrekte onwaarheid van afgoderij aan het licht komen, kan de goddelijke waarheid in al haar kracht schijnen.


Afgoderij is de praktijk waarbij buitensporig veel belang of macht wordt toegekend aan een geschapen object of entiteit. Vergelijkbaar hiermee is dat wanneer iemand zich overgeeft aan woede, hij of zij vaak de controle verliest en zich door emoties laat leiden, waardoor het rationele denken wordt verdrongen en de goddelijke voorzienigheid wordt genegeerd. Daarom wordt woede soms beschouwd als een vorm van afgoderij.


De geleerde les is relevant voor elke Noachiet. Afgoderij manifesteert zich tegenwoordig niet noodzakelijkerwijs in het buigen voor beelden van hout en steen, maar in de menselijke neiging om absolute en exclusieve macht toe te kennen aan tijdelijke en vluchtige factoren. Wanneer iemand zich bevrijdt van slavernij en de noodzaak om een schijn van persoonlijke perfectie op te houden (zoals Farao probeerde), verdient hij ware vrijheid en een leven van absolute waarheid. Daarom is het erkennen van Gods oneindige eenheid de ultieme vervulling van de eerste wet tegen afgoderij.

Door Rabbijn Moshe Bernstein


Bron: Exodus 7:14-15. Rasji over Exodus 7:15. Midrasj Tanchoma, Va'era 7. Ezechiël 29:3.



Als je meer vragen wilt om over na te denken, BEKIJK DE ANDERE BLOGS VAN RABBI MOSHE BERNSTEIN

© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.