In de rol van Esther wordt Gods naam nergens genoemd. Het hele verhaal lijkt zich af te spelen als een normale opeenvolging van gebeurtenissen.

Toen de zeventig jaar durende ballingschap van het Joodse volk ten einde leek te komen, althans dat dacht Achasjveros, en het niet gebeurde, was hij verheugd. Blijkbaar was de God van de Joden toch niet zo machtig als iedereen dacht, en was Hij "vergeten" Zijn volk te bevrijden. Nu zouden ze voor altijd Zijn onderdanen blijven, wat hem een gevoel van macht gaf, machtiger dan God.

Hij wilde machtig zijn, maar in het hele verhaal speelt hij eigenlijk geen echte hoofdrol. Alles wordt bepaald door de mensen om hem heen: de ministers, Haman, Mordechai en Ester.

Een minister, Haman, die zichzelf ten koste van alles en iedereen probeert op te hemelen en Mordechai (en daarmee zijn volk) irritant vindt omdat hij niet voor hem wil buigen. Er zijn twee mogelijke redenen waarom hij niet wilde buigen: ten eerste dat Haman zichzelf als god beschouwde, ten tweede dat hij een afgodsbeeld als halsketting droeg. Hoe dan ook, Mordechai wilde alleen voor God buigen en niet voor een afgod.

Het is een gebod voor een Jood om zijn leven te geven wanneer hij het verbod op afgoderij overtreedt. Ook Noachieten mogen geen afgoden aanbidden, maar zij hoeven daarvoor niet hun leven te geven. Mocht iemand dat wel doen, dan ontvangt hij een beloning uit de hemel. Mordechai ontving eveneens een beloning uit de hemel, net als het volk, want zij zouden gered worden uit de handen van Haman.

Hamam wilde door het volk geëerd en verheerlijkt worden, hij wilde als belangrijk beschouwd worden. Hij zou inderdaad verheerlijkt worden, op een paal gehesen om afschuw te wekken en te schande te maken, en Mordechai, die hij wilde vernederen en doden, werd verheerlijkt. De mensen die hij wilde uitroeien, werden gered.

Kortom: een les die we hieruit kunnen leren is dat mensen zichzelf als god kunnen zien, zichzelf belangrijk kunnen vinden en zichzelf kunnen verheffen. Maar dat er niemand hoger is dan Hashem en dat we alleen Hem aanbidden, en dat mensen die zichzelf verheffen uiteindelijk zullen worden vernederd. In deze blog lezen we dus dat, hoewel God afwezig lijkt, Hij uiteindelijk de controle heeft. Dat alles precies andersom loopt dan mensen hadden gepland en verwacht. In de volgende blog – Purim (2) – wil ik kijken naar waarom het lijkt alsof zelfs het gebed tot God wordt verhuld en wat we daarvan kunnen leren.

Door Angelique Sijbolts

Met dank aan Rabbi Tani Burton

© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.

Link Purim (2)