Ooit werd de zoon van de koning gek en begon hij te denken dat hij een kalkoen was. Hij zat naakt onder de tafel en trok aan stukjes brood en botten. Geen enkele dokter kon hem helpen en de koning werd erg verdrietig.
Een wijze man kwam en zei: "Ik kan hem genezen!" Dus trok hij al zijn kleren uit, ging onder de tafel naast de koningszoon zitten en begon aan het brood en de beenderen te pikken.
De prins vroeg hem: "Wie bent u en wat doet u hier?"“
De De wijze man vroeg de prins wat hij onder de tafel deed. "Ik ben een kalkoen," antwoordde de prins.
“'Ik ben ook een kalkoen!' antwoordde de wijze man.
De twee zaten een tijdje samen onder de tafel toen de wijze man een teken gaf en er twee hemden onder de tafel werden gegooid. De wijze man zei tegen de zoon van de koning: "Denk je soms dat een kalkoen geen hemd kan dragen? Nou, jij kunt een hemd dragen en toch een kalkoen blijven!" Dus trokken ze allebei een hemd aan.
Na een tijdje gaf hij een nieuw teken, en twee broeken werden onder de tafel gegooid. De wijze man vroeg: 'Denk je dat je geen kalkoen kunt zijn als je een broek aantrekt? Nou, kijk maar!' Dus trok de wijze man de broek aan, en al snel deed de prins hetzelfde.
Even later gaf de wijze man een teken, en er werd mensenvoedsel onder de tafel geplaatst. Hij begon te eten en zei tegen de prins: 'Denk je soms dat je geen kalkoen meer bent als je lekker eten eet? Kijk naar mij! Ik ben een kalkoen, maar ik eet dit eten!' Al snel schoof de prins bij hem aan en begon ook van het lekkere eten te eten.
Toen zei hij tegen de prins: "Denk je soms dat een kalkoen onder de tafel moet zitten? Natuurlijk niet! Jij kunt een kalkoen zijn en aan tafel zitten!"“
De wijze man stond toen op en ging aan tafel zitten, en de prins voegde zich bij hem. Zo behandelde de wijze man de prins, totdat hij hem uiteindelijk genas.
(Rebbe Nachman van Breslov)
Door Rabbijn Michael Skobac
© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.
Volg de link voor meer "Verzen uit Tenach".
Meer van rabbijn Michael Skobac