Deze week lezen we het vijfde boek van de Torah, de woorden van Mozes vlak voor zijn dood. Onze wijzen hebben tegenstrijdige ideeën over hoe dit boek tot stand is gekomen: uit de mond van Mozes, maar ook met goddelijke inspiratie. Hoe kunnen beide dingen tegelijkertijd gebeuren?

De leesstof van deze week heet... Devariem, Dit betekent "Woorden". Dit zijn de laatste woorden die Mozes sprak, 37 dagen voor zijn dood. Mozes, die het Joodse volk uit Egypte leidde en hen bijna tot in het land Kanaän bracht om het tot het land Israël te maken, sprak deze laatste woorden vlak voor zijn dood. Hij herhaalt veel ideeën en geeft boodschappen voor het nageslacht, met instructies over hoe het volk zich moet gedragen en een gedetailleerde beschrijving van de geboden die ze op specifieke manieren moeten naleven. Dit is het laatste boek van de vijf boeken van Mozes.

Onze wijzen zeggen dat Mozes dit boek als het ware met zijn eigen mond sprak, maar dat het ook door goddelijke inspiratie tot stand kwam. Deze twee ideeën lijken elkaar tegen te spreken: als het uit zijn eigen mond kwam, was het geen goddelijke inspiratie; en als het goddelijke inspiratie was, kwam het niet uit zijn eigen mond. Hoe kunnen beide beweringen tegelijkertijd waar zijn?

De verklaring hiervoor is dat elke generatie zijn eigen leiders heeft. De rol van de leider van een generatie is om de boodschap van het jodendom over te brengen en aan te passen aan de specifieke behoeften van die generatie. Toen Mozes het Joodse volk uit Egypte leidde, waren de wonderen en de goddelijke tussenkomst duidelijk. Het volk was getuige van vele wonderen in Egypte, zoals de plagen, de wonderen bij de overhandiging van de Thora en de wonderen in de woestijn. Sommige Joden verkozen zelfs om in de woestijn te blijven, omdat ze deze wonderen wilden blijven meemaken.

Mozes sprak echter tot een generatie die op het punt stond het Land Israël binnen te trekken. De boodschap die zij moesten horen was anders: het ging niet over wonderen, maar over zich aanpassen aan hun nieuwe leven in het land. Mozes bracht deze boodschap over op een manier die begrijpelijk en relevant was voor die generatie.

Beide aspecten zijn dus waar: de boodschap kwam van God met goddelijke inspiratie, maar Mozes sprak deze op een manier die was aangepast aan de mensen van zijn tijd. Deze benadering wordt door de generaties heen voortgezet. In de Kabbala wordt gezegd dat er in elke generatie een vonk van Mozes aanwezig is. De leider van de generatie past de boodschap van de Tora aan en brengt deze over, afgestemd op de behoeften van zijn tijd. Voor onze generatie hebben we de leringen van de Rebbe, die zijn aangepast om ons voor te bereiden op de komst van de Messias. De Rebbe, die zowel de oude als de nieuwe wereld begreep, heeft ons de instrumenten aangereikt om te leven en ons voor te bereiden op de komst van de Messias.

Zo leiden de leringen van de Rebbe ons in onze generatie en bereiden ze ons voor op de verlossing, terwijl we de komst van de Messias verwachten, die spoedig in onze dagen zal plaatsvinden.

Parshat-toespraak van Rabbi Tuvia Serber

Bovenstaande is de best mogelijke weergave van de gesproken tekst omgezet naar geschreven tekst.

© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.