Pesach: Verlossing door Tora en gebed

בס"ד

Inleiding

Duik in het tijdloze verhaal van Pesach, waar de onderling verbonden rollen van Mozes en Aäron de weg naar verlossing verlichten. Ontdek de diepgaande betekenis van de Tora en het gebed voor menselijke transformatie en spirituele groei. Deze verkenning onthult niet alleen de historische context van de Exodus, maar ook de blijvende relevantie van de lessen ervan voor onze eigen reis naar bevrijding en verlichting.

Gezamenlijke samenwerking: Mozes, Aäron en de Exodus

Pesach herdenkt de uittocht uit Egypte, een verhaal waarin Mozes en Aäron, in eensgezinde samenwerking en op Gods bevel, de verlossing van het Joodse volk bewerkstelligen. Soms verschuift de aandacht meer naar Mozes of Aäron, maar het uiteindelijke doel blijft hetzelfde: het volk naar de berg Sinaï leiden om de Tora van God te ontvangen.

De nadruk van Mozes' daden ligt op het brengen van Gods Woord (de Torah) in de wereld. De Torah heeft de kracht om al het kwaad in de wereld te vernietigen. Daarom is het Mozes die naar Farao gaat om hem Gods Woord te verkondigen en te eisen dat hij het volk laat gaan. Alleen door het spreken van God, Zijn Torah, is het mogelijk Farao, die het kwaad belichaamt, te breken. Het is echter niet de bedoeling Farao te vernietigen, want er is Aäron, die Mozes er in zekere zin aan herinnert dat het uiteindelijke doel is Farao de Eeuwige te laten erkennen.

De nadruk van Aäron ligt niet op het neerdalen van God naar de wereld door middel van de Torah, maar eerder op het verheffen van de wereld tot God, wat onder andere door gebed kan worden bereikt. Hij benadert het volk om hen door middel van gebed en verbinding met God voor te bereiden op de uittocht. Dan is er Mozes, die Aäron er op een bepaalde manier aan herinnert dat het uiteindelijke doel niet alleen bevrijding uit ballingschap is, maar ook het ontvangen van de Torah, en daarmee de erkenning van Gods koningschap.

De betekenis van de Tora: bevestiging van de goddelijke wet

De ontvangst van de Torah is een belangrijke gebeurtenis in de menselijke geschiedenis, omdat het alle wetten en regels bevestigt en bezegelt die God eerder aan Adam, Noach en Abraham had geopenbaard. Dit betekent dat na de Sinaï geen wetten meer kunnen worden ingetrokken of toegevoegd.^[1] De aanvaarding van deze 613 geboden door Joden en de 7 geboden door niet-Joden is een erkenning en bevestiging van Gods soevereiniteit op aarde. Het betekent dat deze geboden worden nageleefd omdat God ze heeft gegeven – via Mozes – en niet omdat wij ze logisch vinden. Deze erkenning van Gods soevereiniteit brengt heiligheid in de wereld door de materiële wereld te verheffen tot een middel om met God in contact te komen. Zo wordt de wereld een leefbare plek voor God, waar we Hem kunnen leren kennen en een relatie met Hem kunnen opbouwen. Dit was het hele doel van de schepping.^[2]

Het omarmen van goddelijke geboden: het verheffen van de innerlijke farao

De erkenning van Zijn Koningschap motiveert ons, zoals hierboven vermeld, om Zijn geboden te willen nakomen, simpelweg omdat Hij ze heeft geboden. Bovendien dwingt het ons om onze gedachten, woorden en daden in overeenstemming te brengen met Zijn wil. Dit houdt in dat we de negatieve eigenschappen die inherent zijn aan onze natuur en die ons kunnen knechten en beperken, moeten overwinnen. Dit proces van overwinnen kan alleen bereikt worden door gebed, waarbij de mens probeert zich tot zijn Schepper te wenden en met Hem in verbinding te treden, een verbinding waarin we Hem om kracht en hulp vragen om onze natuur te verbeteren, en door de studie van de Torah, het Woord van God dat via Mozes vanaf de berg Sinaï tot ons is gekomen, waardoor we de levenslessen kunnen leren die God ons geeft om onszelf te verbeteren. Door deze praktijken overwinnen we effectief onze "innerlijke farao", wat symbool staat voor de bevrijding van de negatieve aspecten van onszelf.

De erkenning van Zijn Koningschap motiveert ons, zoals hierboven vermeld, om Zijn geboden te willen vervullen, simpelweg omdat Hij ze heeft geboden. Bovendien dwingt het ons om onze gedachten, woorden en daden in overeenstemming te brengen met Zijn wil. Dit houdt in dat we de negatieve eigenschappen die inherent zijn aan onze natuur en die ons kunnen knechten en beperken, moeten overwinnen. Dit proces van overwinnen kan alleen bereikt worden door gebed, waarin de mensheid ernaar streeft haar Schepper te bereiken en een verbinding met Hem tot stand te brengen, een verbinding waarin we Zijn kracht en hulp zoeken om onze natuur te verbeteren, en door de studie van de Torah, het Woord van God dat via Mozes vanaf de berg Sinaï tot ons is gekomen, waardoor we de levenslessen leren die God ons geeft om onszelf te verbeteren. Door deze praktijken overwinnen we effectief onze "innerlijke farao", wat symbool staat voor bevrijding van onze negatieve aspecten.

Uit het bovenstaande blijkt dat beide bewegingen – van boven naar beneden (Tora) en van beneden naar boven (gebed) – essentieel zijn voor de spirituele groei en de verbinding van ieder individu met het goddelijke. Deze harmonieuze relatie tussen Tora en gebed benadrukt de alomvattende aanpak die nodig is voor persoonlijke transformatie en verheffing.

Net zoals Mozes het voortouw neemt in de communicatie met de farao, is de rol van Aäron in dit proces even belangrijk. Terwijl Mozes de kracht van de Tora vertegenwoordigt, barrières doorbreekt en goddelijke instructies van bovenaf overbrengt, symboliseert Aäron het belang van gebed en verheffing. In een breder perspectief gaat de Tora niet alleen over het doorbreken van barrières, maar ook over het verheffen ervan.

Bovendien kunnen we onze aard verheffen door te leren hoe we onze negatieve karaktertrekken kunnen verbeteren. Dit kan door ons te richten op gebieden waar we misschien minder bekwaam in zijn. Als ik naar mezelf kijk, realiseer ik me dat ik de neiging heb om prioriteit te geven aan lezen, leren en schrijven. Hoewel dit waardevolle bezigheden zijn, is het voor mij persoonlijk cruciaal om bewust mijn focus te verleggen naar activiteiten zoals bidden, praten en mediteren, die me misschien niet zo vanzelfsprekend afgaan.

Verlossing uitbreiden: Goddelijke geboden onderwijzen

Het proces van het breken van de “innerlijke farao” kan worden uitgebreid naar alle “farao’s” die we in de wereld tegenkomen – zij die zich afvragen waarom ze God zouden moeten dienen. Dit was een volledig nieuwe benadering, geïntroduceerd door de Lubavitcher Rebbe, die Joden aanspoorde om niet-Joden te onderwijzen over hun zeven Noachitische wetten. Dit initiatief sluit aan bij de leer van de Rambam, zoals te vinden in zijn “Wetten van Koningen en Oorlogen”, hoofdstuk 8, halacha 10.,

Mozes kreeg van de Almachtige de opdracht om alle inwoners van de wereld te dwingen de geboden te aanvaarden die aan de nakomelingen van Noach waren opgelegd. Iedereen die deze aanvaardt en ze nauwgezet naleeft, behoort tot de rechtvaardigen der volken en heeft deel aan de toekomstige wereld. Dit geldt alleen wanneer hij ze aanvaardt en naleeft omdat de Heilige, geprezen zij Hij, ze in de Torah heeft geboden en ons via Mozes heeft meegedeeld dat de nakomelingen van Noach reeds de opdracht hadden gekregen ze na te leven.

In vroeger tijden was het gevaarlijk voor het Joodse volk om deze taak op zich te nemen vanwege pogroms en vervolgingen. Vandaag de dag is het echter, ondanks de heersende negatieve opvattingen over het Joodse volk of hun geloof, die verdriet en pijn kunnen veroorzaken, juist in dit tijdperk – de tijd die voorafgaat aan de uiteindelijke Verlossing – van cruciaal belang dat Joden niet-Joden onderwijzen over hun Zeven Geboden, met behulp van de Bnei Noach (Noachieten). Net zoals Jozef brood verschafte aan de Egyptenaren en de omliggende landen, kan nu met vreugde geestelijk voedsel aan de wereld worden gegeven. Dit markeert het begin van het uiteindelijke doel, zoals beschreven in Zefanja 3:9.

Leerpunten

1. Innerlijke Farao VerlichtingHet proces van het bevrijden van de “innerlijke farao” staat voor de transformatie van onze negatieve eigenschappen door middel van gebed en Torastudie.
2. Universele verantwoordelijkheidHet omarmen en onderwijzen van de 7 Noachitische wetten weerspiegelt een universele plicht om spirituele waarden te delen, ondanks weerstand.
3. Goddelijke SoevereiniteitPesach benadrukt de aanvaarding van de goddelijke soevereiniteit door gehoorzaamheid en legt de nadruk op het afstemmen van onze daden op Gods wil.

Door Angelique Sijbolts

Bronnen:

Mevrouw: Hu-Aharon-Umoshe5744 / link naar audiocursus
^[1] Rambam in Wetten van Koningen 9:1
^[2] Rabbi Schneur Zalman, oprichter van ChaBaD, die in Tanya hoofdstuk 36 schrijft, terwijl hij citeert uit een Midrasj (Midrasj Tanchuma, Pekudei 3), die God schiep omdat “God een woonplaats in de lagere werelden wilde hebben (Dirah BeTachtonim).” Het is met dit doel dat Hij een keten van werelden schiep, met hogere en lagere rijken, met het specifieke doel van de schepping in het allerlaagste rijk.

Met dank aan Rabbi Tuvia Serber voor het onderwijs en de feedback.

Zie ook de blogs:

DE UNIVERSELE BETEKENIS VAN PESCHOEN
BEZINNINGEN OVER PESACH 5784
Pesach Boodschap van Rabbi Moshe Weiner
15 Nissan 5783 – Pesach
Pesachboodschap van Rabbi Tani Burton 5783

Tekst: Sefaria.org

Rabbi Tuvia Serber:

Het waren Mozes en Aäron. les 1, les 2, les 3, les 4
YouTube-kanaal van Rabbi Tuvia Serber

© Copyright, alle rechten voorbehouden. Als je dit artikel leuk vond, moedigen we je aan om het verder te verspreiden.

Onze blogs kunnen tekst/quotes/verwijzingen/links bevatten die auteursrechtelijk beschermd materiaal bevatten van Mechon-Mamre.org, Aish.nl, Sefaria.org, Chabad.orgen/of VraagNoah.orgdie we gebruiken in overeenstemming met hun beleid.